مسئولیت مشترک دولت و بازار در جنگ اقتصادی دشمن

خبرگزاری مهر، یادداشت زهرا ژرفی مهر: بازار، آینه‌ای از تاریخ معاصر ایران است؛ جایی که نبض اقتصاد، سیاست و اجتماع هم‌زمان می‌تپد. از روزهای پرالتهاب مشروطه تا سال‌های ایثار و مقاومت، بازاریان بارها نشان داده‌اند که نقش آنان محدود به دخل‌وخرج نیست، بلکه با سرنوشت کشور گره خورده است. این پیوند تاریخی، بازار را به نهادی اجتماعی تبدیل کرده که در لحظات حساس، کنشگری آگاهانه را بر انفعال ترجیح داده است.

در همین چارچوب تاریخی است که باید جایگاه امروز بازار را فهم کرد. بازاریان، به‌عنوان بخشی از بدنه وفادار جامعه، همواره حفظ ثبات، امنیت و آرامش عمومی را پیش‌شرط رونق کسب‌وکار دانسته‌اند. تجربه نشان داده است هرجا آرامش خدشه‌دار شده، نخستین آسیب متوجه معیشت مردم و فعالیت‌های اقتصادی بوده است. از همین رو، بازار به‌طور طبیعی با ناامنی، آشوب و تخریب مرزبندی روشنی دارد.

در عین حال، نباید میان آرامش‌خواهی و سکوت اجباری خلط معنا کرد. اعتراض قانونی، مطالبه‌گری صنفی و بیان دغدغه‌های معیشتی، حق مسلم اصناف و فعالان اقتصادی است. بازاری که زنده است، سوال می‌پرسد، نقد می‌کند و اصلاح می‌طلبد. آنچه با این حق فاصله دارد، تبدیل اعتراض به اغتشاش و فشار بر زندگی روزمره مردم است؛ مسیری که نه به نفع بازار و نه به سود جامعه است.

در چنین شرایطی، نقش دولت در شنیدن صدای بازار و کاستن از بار مشکلات اقتصادی، نقشی کلیدی و غیرقابل انکار است. اصناف و تولیدکنندگان، موتور حرکت اقتصاد کشورند و تداوم فعالیت آنان نیازمند سیاست‌هایی شفاف، پایدار و قابل پیش‌بینی است. حمایت مؤثر از کسب‌وکارها، تنها در قالب بسته‌های مقطعی خلاصه نمی‌شود، بلکه بیش از هر چیز به اعتمادسازی، کاهش تصمیمات ناگهانی و همراهی واقعی با فعالان اقتصادی نیاز دارد.

در این میان، ثبات نسبی اقتصادی، به بازاریان و تولیدکنندگان امکان می‌دهد با اطمینان بیشتر برنامه‌ریزی کنند، قیمت‌های منطقی تعیین نمایند و از رفتارهای هیجانی و مقطعی فاصله بگیرند. آرامش بازار، بازتاب مستقیم آرامش در سیاست‌گذاری اقتصادی است.

بازار و دولت، دو سوی یک مسئولیت مشترک‌اند؛ مسئولیت پاسداری از معیشت مردم و امید اجتماعی را دارند. گفت‌وگوی صادقانه، درک متقابل و پرهیز از نگاه تقابلی، می‌تواند این مسیر دشوار را هموارتر کند. اقتصادی که بر پایه اعتماد بنا شود، نه‌تنها تاب‌آورتر است، بلکه سرمایه اجتماعی را نیز حفظ می‌کند؛ سرمایه‌ای که بازار، در طول تاریخ، یکی از مهم‌ترین نگهبانان آن بوده است.